Klik hier om te zoek op de website

Juultje, 31 mei 1996 - 9 november 2009
Dinsdag 6 mei 2008

Gisteren kwam Anna weer even langs én met camera. Natuurlijk was Juultje zo lief om zich te laten fotograferen. Lief is haar tweede naam en dat leidde ooit tot haar verhaal ter gelegenheid van haar tiende verjaardag onder de naam 'Juultje, het liefste katje van de hele wereld en omstreken. Ik bedenk nu dat ik eerder beloofd had dit verhaal hier te plaatsen! Bij deze dan en met de foto's van Anna en een paar recentere én een wat kenmerkende.

Onlangs maakte we wel wat mee om ons lieve meiske. Er waren mensen op bezoek en het was niet echt een match met onze katten. Alle katten, zelfs de kittens, waren de voorkamer uitgegaan. Heel vreemd. Alleen de honden, die altijd doen alsof ze van ons nooit aandacht, laat staan een aaitje krijgen en Juultje waren achtergebleven. Op een gegeven moment waren we aan de appeltaart en dat leek Juultje ook wel wat. Bedelen/stelen mag natuurlijk niet dus ik zei tegen de moeder wiens taartje belaagd werd, dat ze Juultje wel in haar gezichtje mocht blazen om duidelijk te maken dat ze op moest houden met het opdringerige gedrag. Juultje snapte de hint en verlegde haar terrein naar het lekkers van de dochter. Die bleek een hele andere correctiemethode te hanteren en gaf Juultje met haar middelvinger vanaf haar duim, echt hard, een flinke tik midden in haar gezichtje. Dat werd hier dus niet op prijs gesteld. De arme Juul had er gelukkig weinig van - ze dacht vast dat het een ongelukje was. Als ik ooit weer iets over haar schrijf, moet ik het woord liefste maar veranderen in naïefste :-)

Het verhaal voor het Raskanblad van toen onze lieve meid tien jaar oud was.

Het liefste poesje van heel de wereld en omstreken

Nog eventjes en Juultje wordt al weer elf jaar terwijl het juist traditie was onze veteranen ter gelegenheid van hun tiende verjaardag voor te stellen. Deze keer is Juultje aan de beurt. Juultje is een sorrelzilveren Somalipoesje dat geboren is in het enige nestje van onze Mariposa en de helaas recent overleden Gigi. Haar naam spreken we op z'n Spaans uit met een G.

[klik voor een uitvergroting]
Juultje, gisteren. Foto van Anna.
[klik voor een uitvergroting]
Idem.
[klik voor een uitvergroting]
Foto van Pieter, eind april.
 

Even de personalia op een rijtje:
GIC Silfescian Urszi's (J)uliëtte, geboren op 31 mei 1996. Vader Ch. Silfescian Gigi Gioiello SOM os en moeder Pr.IC Silfescian Merit's Mariposa SOM n. Ooit lukte het maar niet om onze geweldige Mariposa een nestje te laten krijgen. Of de kater deed het niet of een andere kater had een andere poes op bezoek. Omdat poezen ook een biologische klok hebben, weken we uiteindelijk uit naar een zilveren kater en wat zijn we blij dat we dat gedaan hebben. Het bleek echt op het nippertje. Daarna heeft Mariposa nooit meer een nestje kunnen krijgen maar van de dekking door Gigi hebben we niet alleen, na een minder voorspoedige bevalling, een prachtig nestje gekregen maar er ook nog de heerlijke Juultje eraan overgehouden. Oorspronkelijk hadden we helemaal niet het plan om een kitten aan te houden maar dit poesje was gewoon te lief. Wanneer je je handen maar uitstak, veerde ze overeind en vleide ze zich vol vertrouwen in je handen. Wanneer je haar niet zou steunen, zou ze omvallen, zo vertrouwde ze erop dat ze opgevangen zou worden. Juultje is opgegroeid in de tijd dat onze oude Pumi Urszi letterlijk op haar laatste pootjes liep en omdat dit lieve hondje altijd bijzonder zorgzaam voor de kittens was, ze verzorgde ze net als onze huidige honden alsof het haar eigen puppy's waren en verschoonde ze uitermate grondig, hebben we de kittens van dit nestje haar roepnaam meegegeven.
Juultje is zelf ook een heel goed moedertje geweest voor haar kittens, ze heeft meerdere nestjes succesvol groot gebracht en het lieve en zorgzame van haar zie je bij veel van haar kittens terug. Klapstuk is de foto die ik eens wist te schieten van de twee katertjes van haar eerste nest. Daarop zie je dat Yentle zijn broertje Rosso vasthoudt. Van Juultje zijn er via Yentle gelukkig nakomelingen voor de fokkerij ingezet maar het zijn er niet veel. Haar andere prachtige zoon die een keer een nestje heeft gemaakt, Indy, heeft één dochter die hopelijk dit jaar een nestje krijgt en waaruit wij dolgraag een poesje hopen te krijgen.

Katten hebben onderling wel een kissebisje. Dat geldt niet voor Juultje. Lelijk doen staat niet in haar woordenboek en dat geldt ook voor het geval ze geplaagd wordt. Ooit had Rooster haar uitgekozen als diertje om op te oefenen om een kat boos te krijgen. Dat lukte echt niet. Ze had iedere keer heel duidelijk iets van: "He, hallo, struikelde je toch over mij! Geef niet, gezellig hier hè?" Juultje is in haar element wanneer ze bij andere katten kan aanschuiven en afgelopen winter, toen onze Fonzie zijn gezondheid verloor en uiteindelijk overleed, was het bijzonder ontroerend hoe zij bij hem bleef. Zijn magere lijfje was nooit zonder een warm kattenlijfje en op een gegeven moment trof ik haar aan met haar voorpootje op zijn voorhoofd.

 

[klik voor een uitvergroting]
Juultje met haar achterkleindochter Shabanou in hét stoeltje. Shabanou is de zo gewenste nakomeling van haar zoon Indy en diens dochter Ana.
[klik voor een uitvergroting]
Wanneer er iets mis is met één van de katten houdt zij het zorgenkatje doorlopend gezelschap. Hier is ze bij Kelly Kathleen, kort voordat Kelly overleed.
[klik voor een uitvergroting]
Maar af en toe neemt ze ook wat tijd voor zichzelf.
Hoe duidelijk kan een dier aangeven dat een ander dier pijn heeft? Toen we Fonzie een pijnstiller gaven, ging het hem meteen stukken beter maar al de energie die zij in hem had gestoken, was haar niet in de koude kleren gaan zitten. Daarna was ze echt van slag en liep ze een dag lang met echte natte ogen alsof zij ook die pijn in haar kopje had. Bij haar ging het weer snel over maar haar patiëntje The Fonz bleek zo ziek dat hij kort daarna overleed.

Zo duidelijk als Juultje bij ons in huis in haar element is, zo slecht was ze dat op shows. Ze was niet bang of boos maar ze was mauwerig en het werd met de jaren opvallender. En ze heeft juist thuis zo'n schattig bescheiden mieuwtje. Daarom is zij na het behalen van haar titel Groot Internationaal Kampioen niet meer mee geweest naar de shows. Wie weet dat we het nu weer eens een keer proberen. Ze is inmiddels al jaren een gelukkig castraatje en met twee shows dicht bij huis (Haarlem in januari en Alkmaar in mei) moet het te doen zijn. Ik vind de prinsessentitel altijd erg charmant voor hun naam staan. Dus wie weet komt u ons een keertje met Juultje op een show tegen. Wij hopen van ganser harte dat ze haar gezondheid nog heel lang mag behouden en bij ons mag blijven.

 

 

[klik voor een uitvergroting]
Met deze situatie tijdens het ziekbed van Fonzie heeft Juultje indruk gemaakt. Zeldzaam die betrokkenheid van haar.
Maandag 8 septemer 2008

Gisteren mocht Juultje weer een keertje mee naar de show. Het superkind heeft haar derde CAP-certificaat behaald en mag nu de titel Premior voor haar naam zetten. Voluit is het dus nu Pr. & G.I.C. Silfescian Urszi's (J)uliëtte. Voor thuis vertalen we deze titel altijd in prinses en is het nu dus Prinses Juul, Guul, of Juliëtte. Ik heb het niet nagekeken (van 500 katten de geboortedata nakijken is nogal veel werk) maar iemand zei tegen me dat Juultje de oudste poes van de tentoonstelling was. Dat zou best wel eens kunnen. We hopen dat ze nog heel lang haar gezondheid behoudt waardoor ze door af en toe eens met ons mee te gaan de interesse voor de oudere katten kan vergroten.

Gezondheid is een groot geschenk en wat je hebt, moet je zien te behouden. Tot onze schrik zagen we onlangs dat ze een jeukerig plekje in haar nek had en ook wat onrustige huid op haar buik. We wilden toch met haar oom Murray van veertien die serieuze gezondheidsproblemen heeft voor een bio-resonantiebehandeling naar Wendy Woldring in de Meern en Juultje namen we preventief ook mee. Je weet nooit of het toeval is of niet maar dat plekje in de nek was al met een paar dagen weg en de huid op haar buik ziet er ook rustiger uit. Dit heeft ze vroeger ook wel eens gehad en het ging wel over door haar 100% natuurlijk schoon eten te geven (dus alleen vers en rauw) maar soms lukte dit niet en moest ze een cortisonenkuur hebben. Ik hoop zo dat het nu 100% overgaat met schoon voer en de bioresonantiebehandeling en de bijbehorende druppeltjes.

Ze mag in principe alles eten behalve granen... en dan blijft er niet veel kant-en-klaars over. In al het gewone voer zit behoorlijk veel graan of rijst en zelfs in de Carnibest en Almo Natural zit een heel klein beetje rijst. Gewoon kippenvlees, hart en kip eet ze graag maar gemak dient de mens ook hier. Gelukkig heeft Carnibest een versie zonder rijst en die wil ze wel eten maar helaas niet wanneer ik daar de druppeltjes die bij de Bioresonantiebehandeling horen in doe. Ik ben dus gaan shoppen voor iets onweerstaanbaars zonder rijst of graan maar wel met al dan niet natuurlijke smaakversterkers. Tonijn uit water werkt altijd maar daar zit wel zout in dus het is niet geschikt voor iedere dag. Ik heb een blikje rundvlees voor honden gevonden waar i.p.v. graan suiker zit én een droogvoer Orijen waar i.p.v. graan een knol (vergelijkbaar met aardappel) door zit. Het droogvoer week ik dan zodat die druppels erdoor kunnen, het rundvlees was voor haar geen succes en zo af en toe gaf ik haar de druppels maar rechtstreeks in het bekje.

Het beste blijkt een beetje verse slagroom te werken. Dat had ik kunnen weten, daar staan katten immers om bekend; de kat en het schoteltje room. Die room werd ook erg gewaardeerd door de kittens van Shabanou die afgelopen week net begonnen zelfstandig te eten. Dat deze diertjes haar afstammelingen in de vierde generatie zijn, maakt dat ze ons extra, extra dierbaar zijn.

Herstel - de volgende dag werkte de slagroomtruc ook niet meer. Gelukkig is Juultje heel makkelijk in handen en kunnen de druppels ook rechtstreeks in haar bekje gegeven worden.

 

[klik voor een uitvergroting]
Foto van George Sweijen van Poezels.nl en PhotographITy.
[klik voor een uitvergroting]
Foto van Wiebe Dooper van Uwhondenkat.nl
[klik voor een uitvergroting]
Shabanou met haar kittens, haar nakomelingen in de derde en vierde generatie.
Vrijdag 26 september 2008

Dat had ik niet verwacht dat m'n nieuwe camara zo van pas zo komen om foto's van Juultje onder zulke nare omstandigheden te maken. Vanwege het wat droge plekje op haar buik hield ik die in de gaten en tot mijn grote schrik ontdekte ik zo'n dag of tien geleden een piepklein bobbeltje dat me eng bekend voorkwam: ik ken die van Oentje, Elvira, Mariposa en Kelly Kathleen... Dat hebben we bij de eerst mogelijke gelegenheid laten weghalen en het was maar goed ook want laboratoriumonderzoek leerde dat het wel een kwaadaardige tumor was. In eerste instantie verliep de wondgenezing van de operatie voorspoedig en Juultje hoefde niet eens een kap te dragen want ze zat er nooit aan. Opeens werd het litteken roder en ontstond er raar wittig weefsel dus terug naar tante dierenarts. Dat was woensdag maar de therapie (schoonmaken, zalven en andere antibiotica) sloeg niet zo aan als we dat ooit bij Kelly hebben meegemaakt. Om eerlijk te zijn - het zag er verschrikkelijk eng en vies uit. Dus vandaag weer naar tante dokter: nu moeten we het minstens twee keer per dag schoonmaken met een betadineoplossing, zalven én metacam tegen de pijn en de ontsteking. Leuk is anders voor Juultje. Maar wat is ze een schat en wat gedraagt ze zich keurig. Dapper en vindingrijk is ze ook want met die onhandige kap op komt ze toch mooi overal waar ze wil zijn: van het hoge mandje in de kattenjungleboom tot de Catrix, zelfs het traphekje was geen echte hindernis voor haar.

Ieder dier is anders en waar het babyrompertje bij Kathlena een groot succes was, was dit het niet bij Juultje. De flexibele kap is bij veel dieren heel geschikt maar Juultje was te handig in het wegdrukken van dit kapje en kon dus toch bij de wond. Geluk bij een ongeluk is, is dat iedereen zo lief voor haar is. Zelfs de kittens. In eerste instantie vonden ze haar eng na haar operatie omdat ze zo anders rook. Toen ze een paar dagen later met dat flexibele kapje als een soort kraaghagedis rondliep, vonden we haar ook heel even eng. Op de foto waar ze nog het sexy 'speelpakje' draagt, wordt ze getroost door de lieverdjes van Tresca. De kittens keken blijkbaar nergens meer van op want toen de met de harde kap aan de wandel ging en zich links en rechts vastliep, vonden ze dit al heel normaal.

 

[klik voor een uitvergroting]
Mee-eten in de groep.
[klik voor een uitvergroting]
Zielig in het rompertje maar getroost door de kittens van Tresca.
[klik voor een uitvergroting]
Weer op de bank maar nu met een harde doorzichtige kap op.
[klik voor een uitvergroting]
Zorgzame Juultje. Hier samen met Ainstain, haar achter-, achterkleinzoon.
[klik voor een uitvergroting]
Het hansopje stond haar wel goed.
[klik voor een uitvergroting]
Zo goed als helemaal weer de oude. Hier samen met de jonge Anches en Zagato.
[klik voor een uitvergroting]
Juultje in de jungleboom.
[klik voor een uitvergroting]
Voor zover mogelijk comfortabel op de bank.
[klik voor een uitvergroting]
In de Catrix.
[1]  2  volgende pagina >>
Terug naar overzicht