We wilden Polly laten castreren maar toen we zo ver waren, in ieder geval na de jaarwisseling, was het bij onze dierenarts volgeboekt. We wilden per se een dinsdag zodat Polly geen maandagavondtraining zou hoeven missen. Vandaag was het zo ver. Alles ging zoals het hoorde en om één uur vanmiddag maakte ze al een hele fitte indruk. De eerste uren heb ik haar extra behaaglijk geïnstalleerd omdat een dier na een narcose altijd extra warmte nodig heeft. Met het blauwe medical petjasje aan waardoor er geen risico is dat ze aan de wond kan zitten. Maar door dat jasje valt wel de isolatie van de vacht weg (ik zou ook nooit een naakthond- of kat willen hebben, altijd dat gebrek aan behaaglijkheid). Nu heeft ze haar gevoerde regenjasje niet meer aan en voor de nacht laten we de cv wat hoger staan. Tussentijds moest haar pakje wel even gewassen worden want ik wist niet dat het medical petjasje ook gebruikt wordt om te voorkomen dat loopse teefjes vlekken zouden kunnen maken en en met zo'n pasvorm kunnen ze dus niet met dat pakje aan een plasje doen. Bij katten kan dat namelijk wel. Dankzij de wasdroger heeft ze nu weer een schoon pakje aan en tijdens de wachttijd was ze gelukkig af te leiden met een nieuw kluifje. Nu maar hopen dat alles voorspoedig geneest. Ze mag even niet springen en wat deed ze toen ik met haar langs een hekje liep? Ze sprong er zonder enige aarzeling overheen. Gelukkig was het niet al te hoog. Onze eerdere Pumidametjes hadden ook nauwelijks hinder van hun operatie. Pumi's are tough! Juist daarom nemen geen enkel risico. Het advies van de dierenarts is 8 tot 10 dagen niet los laten rennen, dan gaan we ook niet met haar trainen. 

Wie ook stoer zijn, zijn de kittens van Zagato en de twee Bodegraafse prinsesjes. De kittens die in Nederland bleven, zijn inmiddels al aardig gewend bij hun nieuwe mensen en we ontvangen de meest enthousiaste reacties. Daar doe je het voor! Voor twee zusjes was de reis naar hun nieuwe mensen behoorlijk heftig maar hun nieuwe mensen hebben de reis uitstekend georganiseerd. Iriska is inmiddels aangekomen in de Oekraïne na eerst een vliegreis en de volgende dag een enorm lange treinreis die ze prima heeft doorstaan. Guyenne haar nieuwe mensen organiseren dit ook perfect voor haar. Een dierbare vriend die ook gek op Somali's is, heeft haar opgehaald en ze maken nu een tussenstop in Parijs, en morgen reizen ze verder naar haar nieuwe vrouwtje wat zuidelijker in Frankrijk. Van de meeste kittens hebben we al foto's ontvangen en zelfs van Guyenne terwijl ze kennis maakt met de Franse keuken. Die bevalt haar prima!

We hebben een stoel met een lekker kussen erin met de voorkant voor de radiator geschoven en Tresca ligt er haar kittentjes - hopelijk - uit te broeden. Bij haar duurt het nog heel wat weken maar de mooie Holly, grootmoeder van onze prachtige Jack, staat op het punt van bevallen. Wat zullen deze kleintjes prachtige sprekende kopjes kunnen gaan krijgen. Maar eerst maar een goede bevalling en een dito start in het leven.

Vanmorgen had ik een kittenkoper van vroeger aan de telefoon. Was vorig jaar haar 20 jaar oude Buddy verongelukt, is deze week haar andere kat, de mooie Evita van nog maar twaalf, ook overleden. Het is niet onmogelijk dat de kanker in haar longen veroorzaakt werd door een uitgezaaide mamatumor maar dit zijn zaken die je nooit zeker kan weten. Evenals de hoop dat dit soort kanker bij poezen die ooit hormonaal actief zijn geweest, krols zijn geweest, de poezenpil hebben geslikt, veel minder zal gaan voorkomen bij poezen die i.p.v. regelmatig krols zijn of de pil krijgen, zeker een jaar hormonaal neutraal kunnen zijn door het gebruik van suprelorin. Ik hoop het zo! Maar dit middel is niet geregistreerd en zal ook nooit geregistreerd gaan worden. Alles draait om geld.

Waar ik me al jaren over verbaas en ook over opwind is het feit dat de orgaandonatie zo slecht georganiseerd is. Ik kan al niet begrijpen waarom iemand geen donor wil zijn, de kans dat je daadwerkelijk een medemens na je overlijden kan helpen is al minimaal, maar waarom de registratie niet andersom kan, is ook weer iets waar ik niet bij kan. Evenals het moeilijk doen over beveilingscamera's. Privacy, zelfbeschikking etc. Terug naar het donorgebeuren. Via de sociale media wordt er wel wat aan gedaan maar ik denk dat mijn idee effectiever kan zijn - ontwerp een mooi symbool voor het donorschap en draag die als een tatoe op een zichtbare plaats. Ik verwacht dat dit binnen de kortste keren als een statussymbool razend populair wordt. Mijn eerste codicil is ooit compleet met handtas gestolen en nu heb ik niets meer bij me waar artsen iets aan hebben. Net als een niet-reanimatieverklaring. Ze hebben je allang teruggehaald voordat deze gevonden wordt. Ik ben zelf niet iemand die een SOS-medaillon o.i.d. consequent zou dragen  (of het moet wel heel erg mooi zijn), ook een tatoeage is mijn ding niet maar voor het goede doel, ben ik wel over te halen. Als het symbool mooi is en wanneer je hem niet wilt zien op een afdekbare plaats. Onder m'n horloge lijkt me wel wat. Onder een ring is ook niet onmogelijk. Geen idee of dit al eerder bedacht is geweest; van mij mag het idee van een tatoeage weer opnieuw als optie behandeld gaan worden want er sterven te veel mensen alleen maar omdat er geen orgaan voor hen beschikbaar is. Dat er organen verloren gaan omdat er onduidelijk is dat de overledene donor wilde zijn. Begrijpelijk geëmotioneerde familieleden zijn in zo'n situatie geen hulp. Ik zou het verschrikkelijk vinden dat er een nier of wat dan ook door onduidelijkheden verloren zou gaan.

Vandaag is het een dag die je als een emotionele achtbaan kunt beschrijven. We zijn erg gelukkig dat Zagato zijn draai gevonden heeft bij Marloes en haar gezin en hier in huis is ook de rust weergekeerd met als bijkomend effect dat Jack heeft minder de behoefte heeft om in huis te sproeien en dat scheelt mij weer heel veel extra werk. Ondanks dat we veel verdriet hebben omdat we Zagato, m´n beste knuffelbeertje, moeten missen zijn we erg gelukkig omdat hij zo gelukkig is. Dit is echt beter voor hem en voor onze andere dieren. Door blijven sukkelen, steeds de katten ruilen met de stress voor hen dat ze weten dat er ergens in huis een gevaar voor ze dreigt (hij was echt niet leuk voor de oudere gecastreerde meiden; dat hij met Jack een appeltje wilde schillen is begrijpelijk voor dekkaters) deden we iedereen tekort. Katten houden helemaal niet van gesloten deuren. Dat wist de uitvinder van het kattenluikje eeuwen geleden al en ook de hedendaagse auteur van Simon's cat die er op zijn eigen humoristische wijze over publiceert (You Tube videootjes en boeken) én de schrijver van deze haiku:

Wil naar buiten toe.
O nee! Help! Ik ben buiten!
Laat me weer binnen!

Ik ben helemaal geen voorstander van het herplaatsen van ex-fokdieren. Het is ook net waar je het accent op legt. Op het fokken of het leven met huisdieren waar je ook mee fokt en showt. Over het algemeen is er veel meer harmonie in de groep wanneer er oudere castraten in zitten, het leven is daarom voor de jongere fokdieren minder stressvol. Bijkomend effect is dat je als fokker uitdraagt dat een huisdier voor het leven is en dat dit weer een kenmerk is wat een meer duurzaam type kittenkopers aantrekt die niet alleen gek op hun eigen dieren zijn maar ook belangstelling hebben voor de ouders en andere familieleden van hun dieren. Niets is erger dan mensen die per wisseling kleur van een bankstel het oude setje huisdieren dumpt en weer een setje katten in een andere kleur of met een andere status aanschaft. Voor die mensen zijn dieren dingen en contacten blijven onderhouden met de fokker is ook niet hun ding. Omdat het bij het fokken van een ras vooral om gezondheid gaat, is het van groot belang dat er informatie is over de ex-fokdieren. Wij )wij en onze kittenkopers en samenwerkende fokkers' weten met en van elkaar dat onze dieren over het algemeen leeftijden behalen waar we trots op mogen zijn. Straks dus het best heftige bezoekje, samen met Huibert en Rudolphine waar Zagato drie jaar geleden geboren is. In een volgend nieuwsbericht zal ik er vast wel weer over schrijven.

Het is overduidelijk, Tresca is zwanger. Vannacht is ze dit precies drie weken. We verheugen ons enorm. En nu maar hopen dat alles verder goed gaat en dat de DNA-testen van de kleintjes t.z.t. zullen helpen bepalen welk kitten het meest geschikt is om mee verder te gaan. Als dit een katertje is, misschien onze nieuwe rode man? omdat Iggy helaas niet is doorgegaan, of misschien een wildkleur katertje omdat we die nu ook niet meer hebben. Of een poesje als opvolgster van Tresca. We zien wel wat de tijd ons biedt. Ieder kitten is van harte welkom.
Dat een katertje nu wat meer in onze gedachten zit, komt vast omdat we zo lang gedacht hebben dat we een nieuwe sorrel kater zouden krijgen. Door een klein staartfoutje kon dit niet doorgaan maar tot overmaat van ramp bleek ook dat we het niet goed kregen tussen onze wildkleur kater Zagato en de twee gecastreerde poezen. Nu is dit een bekend risico bij het houden van dekkaters, daarom hebben ze ook vaak geen huiselijk verkeer, en dan heb je geen keuze anders dan de ex-dekkater herplaatsen. Dat gebeurt ook, als routine, bij veel dekkaters die apart hebben geleefd en die komen vaak in grote problemen omdat zij geen huiselijk leven kennen, niet met andere katten kunnen omgaan en van het kleinste ongewone geluidje of beweging als alleen al een telefoon die overgaat, in paniek kunnen raken. Daar hoeven we met Zagato niet bang voor te zijn. Hij is super goed gesocialiseerd. Eerst bij Rudolphine waar hij geboren is, toen heeft hij een tijdje samen met broer Zoot bij Jan en Inge gewoond en daarna heeft hij samen met Anches hier een heerlijke lange jeugd gehad. We waren heel snel geslaagd voor een goed adresje voor Zagato en nadat hij met de andere kater, ook een ex-dekkater die huiselijk verkeer had gehad, vriendschap had gesloten, kon het besluit genomen worden dat Zagato bij Marloes mag blijven wonen. Dinsdag gaan we zijn papieren brengen. Echt afscheid nemen doen we niet want we willen wel met elkaar in contact blijven. Ik verwacht de leukste foto's van Zagato samen met vriendje Dante op de bank, samen met het peutertje Tygo en de baby die verwacht wordt. Zagato kon het niet beter treffen. Punt is alleen dat wij hem missen. Het afstand doen van een volwassen dier is heel anders dan het overdragen van een kitten. Voor beiden blijf je verantwoordelijk maar bij een volwassen dier is de betrokkenheid nog groter.

Hennie van de titelregistratie van Felikat was zo aardig om me een Word-documentje te sturen van Tresca's nieuwe titel. De print van deze kan ik scherper inscannen dan de geplasticificeerde versie, al heb je nog steeds hele goede ogen nodig om de tekst te kunnen lezen.

Vanavond hadden we een heel avontuur hier. Tenminste, Nieckje en een muisje hadden dat. een heel klein dapper muisje had zich in het hol van de katten gewaagd en de plank in de keuken ontdekt waar ik het brood bewaar én oude boterhammer verder laat uitdrogen tot ze een verrukkelijke krokante snack voor de honden zijn geworden. Voor een muis is dit een walhalla, al die smakelijke broodkruimels en ik denk dat hij wel vaker op bezoek is geweest. Ik vond geen keuteltjes maar ik begrijp nu waarom Shabanou steeds zo zat te staren. Maar de echte muizendetective is onze Nieckje. Het arme schattige muisje bleef maar rondhangen op dat plankje dat ik inmiddels leeg had gehaald en Nieckje zat eerste rang op een keukenkastdeurtje. Ooit sprong ze zwanger en al daar vandaan naar de plank met de muis maar toen hadden we nog spandraden met spotjes eraan. Nu niet meer dus Nieckje stortte ter aarde maar zij niet alleen. In haar sprong had ze toch die muis te pakken gekregen maar door de val had Nieckje hem weer losgelaten. Hij/zij zit nu onder de koelkast. Ik heb alles wat maar een beetje aantrekkelijk voor muizen is, weggehaald en alles goed schoongeboend dus mocht het muisje dit avontuur overleven dan kan hij zijn familie vertellen dat je bij ons niet moet komen.

Wat een gigantische grote teleurstelling! De kleine lieve, superknuffelige Iggy kan niet bij ons komen. Ik had me zo op zijn komst verheugd. Vanaf de eerste keer dat ik hem in mijn handen had en ook wanneer ik hem op de foto's en filmpjes zag, viel ik op hem. Hij blijkt een mini-mini-foutje te hebben maar daardoor is het beter dat hij geen nakomelingen gaat verwekken en een showcarrière als dekkater is ook niet voor hem weggelegd. Hij heeft een onvolmaakt laatste staartkootje en het is nooit met zekerheid te stellen of dit genetisch of het gevolg van een klein ongelukje is. In zulke gevallen gaat de oude fokregel op: 'Fok nooit met wat je niet wilt terugzien.' Dit is de reden waardoor hij weer beschikbaar is gekomen. Omdat het maar een klein foutje is, voorziet het showreglement van de FIFe hierin en staat dit een succesvolle showcarrière voor gecastreerde katten niet in de weg. Alleen hebben we nu de complicatie dat we deze kittens bij de rasverenigingen en andere sites afgemeld hadden en ook heel wat mensen via de mail, telefoon en op de show vandaag verteld dat wij geen kittens meer beschikbaar hadden. Dat Iggy beschikbaar is gekomen, is wel een buitenkansje voor iemand anders die Iggy een goed kattenleven kan bieden. Door deze teleurstelling zouden we bijna alle prachtige ervaringen van deze showdag vergeten en we zijn juist zo trots op onze dieren en helemaal op de kittens. Ze gedroegen zich fantastisch! Alle kittenkopers die in Nederland wonen hadden de moeite genomen om te zien hoe hun a.s. huisgenootje zich gedroeg en beoordeeld werd en ze zijn uitgebreid op de foto gezet. Die komen natuurlijk in hun topic op de nestjespagina. Tresca was van de volwassen dieren degene die de meeste aandacht kreeg. Haar nieuwe titel, National Winner, werd uitgereikt en wij zijn samen op de foto gezet. Ook won ze bij de keuringen een nominatie voor Best-in-Show. Een goed begin van het nieuwe showseizoen. Het zal alleen wel weer even duren, minstens vijf maanden, voordat Tresca weer op een show kan laten zien hoe charmant ze is omdat ze een nestje gaat krijgen. (Nog één week en dan kunnen we zien of ze zwanger is!) Haar grootmoeder Nieckje was ook mee maar alleen ter opluistering want zij is al Supreme Champion. Als voorouder in de vijfde generatie van deze kittens vonden we het wel een leuk idee dat zij met haar tien jaar kon laten zien hoe mooi een Somalipoes op die leeftijd kan zijn. Shabanou en Jack waren op de gewone manier ingeschreven en hebben weer een certificaat voor de titel Groot Internationaal kampioen gewonnen. De showcarrières verlopen voorspoedig. Vooral Tresca is al heel ver. Maar eerst dat zwangerschapsverlof en de kittens grootbrengen. Wie weet zit in haar nestje wel het katertje dat wij zo graag willen hebben.