Klik hier om te zoek op de website

Mariposa, 9 december 1993 - 5 januari 2008
Int. Premior & Int. Ch

SILFESCIAN MERIT'S MARIPOSA

Somalipoes, wildkleur

Geboren op 09-12- 1993

Vader: Athene's Boreas van Asklepios, Somali wildkleur

Moeder: Silfescian Nefertiti Merit, Somali wildkleur

Stamboom

Roepnaam: Mariposa, Poosje, La Posieta

Specialiteiten: - luid koerend als een moederpoes die haar kittens prooi komt brengen, met een beukenblaadje in haar bekje binnenkomen. Als ik ze tussentijds niet opruim, al dan niet onder dankzegging voor het cadeau, ligt er na verloop van tijd een heus bladerdek in de huiskamer. Het eerste takje of blaadje van de nieuwe oogst medio mei is altijd een gedenkwaardige gebeurtenis en wordt extra luid koerend aangeboden;

- Mariposa geeft geen kopjes maar zachtjes tandjes. Vooral 's morgens wanneer ze merkt dat ik aan het wakker worden ben. Wat eerst is; ik wakker worden of zij tandjes geven, is niet helemaal duidelijk.

[klik voor een uitvergroting]
Met deze foto heeft Mariposa op de cover van een agenda gestaan. De foto is van Wick Natzeil.
[klik voor een uitvergroting]
Ik heb de prachtige foto van Anna van haar zo uitgesneden dat het kozijn er vanaf is. Is de foto nog mooier!
Vrijdag 7 maart 2008

Inmiddels is het al weer twee maanden geleden dat we het zonder Mariposa moeten doen. Wakker worden is nooit meer hetzelfde. De anderen kunnen nog zo hun best doen, haar lieftallige aanwezigheid is niet te evenaren. Maar hun aanwezigheid is wel een enorme troost. Murray doet geweldig zijn best en het is iedere keer weer bijzonder ontroerend hoe de lieve Shabanou, hun beider nakomeling in resp. de zesde (Murray) en vierde (Mariposa) generatie met haar kleine zilveren kopje komt mee helpen spinnen en gezellig doen.

Het went nog echt niet dat er niet doorlopend beukenblaadjes overal in huis liggen en dat we haar niet meer horen 'venten' met z'n blaadje in haar bekje. Gelukkig komen de goede herinneringen wel steeds meer naar voren. Wat waren we trots op haar: haar charmante persoonlijkheid en haar fraaie uiterlijk. Haar stralende ogen, prachtige glanzende vacht én haar spierwitte complete gebitje. Het was een geluk bij een ongeluk dat Juultje in oktober haar staart zodanig verbrandde dat ze echt een maand later niet mee kon naar als veteranenspecial. De herinneringen aan die dag dat Mariposa in haar plaats was meegekomen zijn nu extra dierbaar. Vooral die dat ze zo gezellig bij me op schoot met haar pootjes op tafel heeft gezeten: ik voel haar lijfje nog spinnen. Helaas hebben we geen foto die deze herinneringen levend kan houden. Wel wordt er nog iedere dag genoten van één van de door haar gewonnen prijzen: een zalig zacht kussen waar bijna altijd wel een kat op ligt te zwijmelen.

20 december 2007 Tot de laatste dag heeft ze kunnen genieten van haar ommetjes dakterras.
Helaas lukte het me niet op het PDF-document waarin de tekst en foto's haarscherp op stonden op deze site te zetten. Ik doe de tekst apart met eronder de ingescande pagina's.

Onze Mariposa

Ik heb jarenlang de gewoonte gehad om over een dier ter gelegenheid van zijn tiende verjaardag en na het overlijden een stuk voor het Raskanblad te schrijven.
Sinds ik een website heb en op fora topics over m'n dieren bijhoud, is deze gewoonte wat aan het veranderen. Het voordeel van internet is dat je je stuk direct geplaatst hebt maar het nadeel van internet is dat het zo vergankelijk is. De meeste publicaties zijn van tijdelijke aard en juist wanneer het om het wel en wee van (ex-)fokdieren gaat, kan het belangrijk zijn dat bepaalde informatie altijd beschikbaar blijft. Rasclubbladen blijven vaak bewaard en het initiatief van Harry Blok en later ook van Hans Visser om de eerste 25 jaargangen van het Raskanblad op een CD-ROM te zetten, vind ik geweldig.
Nu zullen de mensen niet allemaal evenveel interesse hebben over hoe bijzonder charmant en sociaal Mariposa in onze ogen was en hoe we van haar genoten hebben maar wellicht dat bepaalde ervaringen in haar leven toekomstige fokkers kunnen helpen bij het maken van de keuzes die je nu eenmaal moet maken als fokker.
De reden waarom zij in ons leven is gekomen was geen leuke: onze Valentijn (Ralajady Macorie el Valentijn) was op vrij jonge leeftijd aan een complicatie na een klaplong overleden en in ons verdriet kwamen we op het idee om Oentje door een zoon van hem te laten dekken. Van dit prachtige nestje hielden we zelfs twee kittens voor onszelf aan: Mariposa, Spaans voor vlindertje, en Mercury (naar de motor) vanwege zijn indrukwekkende spinvermogen. Mariposa zijn we eigenlijk bijna altijd bij haar echte naam blijven noemen, al was het wel met variaties als Mariposita, La Posita en Poosje, maar de naam Mercury is amper gebruikt geweest en werd al gauw Murray en Murrikje.
Na van hun jeugd genoten te hebben, wilden we graag onze fokplannen uitvoeren. Eerst was Murray aan de beurt en na zijn castratie mocht Mariposa haar eerste nestje krijgen. Dat had helaas zodanig veel voeten in de aarde dat dit veel en veel te lang duurde. We hadden de handicap dat we ontdekt hadden dat zij bloedgroep B had waar toen nog het advies voor gold dat een moederpoes 24 tot 48 uur van haar kittens gescheiden moest worden. Dat wilden we haar niet aandoen dus daarom zorgden we er een andere poes zwanger was voordat Mariposa gedekt mocht worden en dat de kittens dan geruild konden worden. Nu weten we dat het er 18 uur lang voor zorgen dat de kittens een zodanige volle buik hebben en dus amper bij de moeder drinken kan voorkomen dat ze teveel van de schadelijke antistoffen binnenkrijgen.
Die andere poezen, de reservemoederpoezen, kregen we iedere keer wel zwanger maar arme Mariposa trof het niet met de katers: de eerste dekkater deed het gewoon niet. Na meerdere logeerpartijen werd duidelijk dat hij een heer met principes was die eerst een echte relatie wenste op te bouwen en dan pas… Zelfs een echt langdurige logeerpartij leidde niet tot het gewenste resultaat dus lieten we onze blik op een andere heer van stand vallen. Op de dag dat La Posieta weer krols werd en ik contact met deze nieuwe dekkatereigenaar opnam, bleek dat de kater al een bezoekende poes had. Dus het ging weer niet door. Inmiddels was ze al ruim twee jaar en werd het duidelijk dat wanneer we nog nakomelingen van haar wilden hebben dat er iets moest gebeuren. De zilveren kater van Rudolphine Eggink, Gigi Gioiello, heeft ons toen gered. En hoe: vier prachtige kittens. Terugkijkend bleken er al aanwijzingen te bestaan dat haar baarmoeder al schade had opgelopen door de hoeveelheid krolsheden want de ontsluiting was niet optimaal en de bevalling verliep vrij traag. Toen we later zelf weer een dekkater beschikbaar hadden, bleken we helaas te laat te zijn. De zwangerschap eindigde in een keizersnede. Het ene ernstig mismaakte kitten leefde nog en dit was voldoende aanleiding om te beslissen dat zij meteen gecastreerd moest worden, ook al hield die beslissing in dat we hiermee onze wildkleurkleurlijn vanaf 1982 verloren.
Waarschijnlijk door deze mislukte zwangerschap kreeg ze opeens de behoefte om over iedereen te gaan moederen en dat deed ze op een hele aparte manier: ze haalde dag en nacht beukenblaadjes uit de tuin op om ze koerend, als een moederpoes die haar kittens eten aanbiedt, aan ons te geven. Dit is ze blijven doen tot haar laatste levensdag.
Mariposa was niet zodanig ziek dat ze amper meer iets kon. In tegendeel, ze zag er prachtig uit: mooi slank, glanzende vacht, stralend wit compleet gebit en dat allemaal op de leeftijd van veertien jaar. Een aantal maanden eerder had ik een klein knobbeltje bij haar ontdekt en dat is zo snel mogelijk weggehaald. Ze had er echt niets van. Je kon niet merken dat ze ergens van moest herstellen en een paar maanden later is ze zelfs nog als veteraan naar een rasspecial geweest. Deze herinnering, vooral dat ze zo gezellig bij me ook schoot aan de tafel in de carré zat, is een hele dierbare. Die dag begon echter wel haar darmen weer op te spelen, een kwaal waar ze wel vaker last van had gehad. Dat was weer helemaal in orde toen ze op tweede kerstdag een hoorbare ademhaling in haar slaap kreeg. Dat bleek veroorzaakt te worden door een gezwel in haar keel en iedere dag werd dit hinderlijker voor haar wanneer haar spieren verslapten wanneer ze ging slapen. Uiteindelijk kón ze amper meer echt tot rust komen en om te voorkomen dat ze uitgeput zou raken, hebben we haar al in eerste weekend van het nieuwe jaar moeten laten inslapen. We hebben het knobbeltje dat in september was weggehaald niet laten onderzoeken maar gezien het vervolg is het aannemelijk dat dit geen relatief onschuldige cyste was maar een mamatumortje dat al uitgezaaid was. Er wordt wel gedacht dat de poezenpil dit veroorzaakt maar er zijn poezen die deze tumoren krijgen die de pil niet hebben gebruikt. Het negatieve effect van het aantal hormonale schommelingen door het krols worden op de conditie van de baarmoeder én het later ontstaan van mamatumoren mag niet onderschat worden.
Toen haar moeder Oentje een aantal jaren geleden overleed, waren we erg bezorgd wat het effect van haar wegvallen op de groep zou zijn. Wat er zou gaan gebeuren met de onderlinge verhoudingen? Waar Oentje 'regeerde' alleen met haar aanwezigheid en uitstraling was haar dochter Rowena het politieagentje die zich overal mee bemoeide. Rowena heeft haar maar een paar jaar overleefd maar had een hele andere positie in de groep. Eigenlijk had Mariposa ongemerkt Oentjes positie overgenomen en nu denken we dat Juultje dit wellicht aan het doen is: bescheiden, charmant maar wel aanwezig. Juultje heeft als bijnaam 'Het liefste poesje van heel de wereld het omstreken' en dat maakt ze iedere dag ook waar.
Zowel Oentje, Rowena als Mariposa zijn overleden op de leeftijd van veertien jaar. Best een acceptabele leeftijd maar we hopen dat volgende generaties verder mogen komen. Het idee dat we ook al aan het aftellen zouden zijn met Juultje is geen prettige.

Dat we onze Mariposa moesten missen, is hard aangekomen. Ze was op een prettige manier erg aanwezig. Ze had altijd een goed humeur en kon het met iedereen goed vinden. Een echt zonnetje in huis. Daarnaast had ze ook zulke aparte gewoontes, van de eerder genoemde beukenblaadjes-aanbiederij, het lief vragen om haar dagelijkse rondje balustrade van het dakterras tot het me 'tandjes geven' 's morgens tijdens het wakker worden.
Eén anekdote móet in dit verhaal over Mariposa over het voor haar kenmerkende vertrouwen in mens en dier. Ooit was haar broer Murray blijkbaar bang geworden voor een van de wildkleuren bij ons en omdat niets menselijks dieren vreemd is, had hij het idee opgevat dat hij alle wildkleuren maar moest aanvallen. Groot probleem en hij moest echt apart gehouden van alle bruintjes. Gelukkig hebben weer  hier de accommodatie voor én ook voldoende katten in andere kleurslagen dus er was nooit sprake van eenzame opsluiting. Terwijl dit wildkleurprobleem nog niet was opgelost, waren we op een show waar Mariposa en Murray in kooien naast elkaar zaten. Op een gegeven moment ontdekte Mariposa haar 'long-lost-brother' en ze perste zich bijna door de tralies heen omdat ze per se bij haar broer wilde zijn. Uiteindelijk heb ik met angst en beven toegegeven met als resultaat twee in-en-in gelukkige dieren die we in één transportmand mee terug naar huis hebben genomen. Na een dagje samen in de logeerkamer (neutraal terrein) kon broer Murray weer gewoon in de groep leven.

Dat we fokkers zijn heeft enerzijds als gevolg dat we, omdat je als fokker nu eenmaal meer dieren aanhoudt dan je zou doen wanneer je alleen liefhebber bent, vaker met het overlijden van een huisdier geconfronteerd worden maar het heeft ook als enorme troost dat veel van onze dieren voortleven in hun nakomelingen. Ooit was Mariposa dat na het overlijden van Valentijn en nu zijzelf in haar dochter Juultje. Juultje heeft op haar beurt al de geliefde familietrekjes doorgegeven met o.a. als resultaat onze nieuwste aanwinst Shabanou. Extra leuke bijkomstigheid is dat achter haar stamboom ook Mariposa's broer Murray te vinden is.

Herinneringen
houden iemand levend.
Wij hebben er zo veel
dat Mariposa voor eeuwig
door blijft leven

In onze gedachten...
is Mariposa niet heengegaan


 

[klik voor een uitvergroting] [klik voor een uitvergroting] [klik voor een uitvergroting]
Donderdag 10 juli 2008

Een half jaar na Mariposa's overlijden, kwam tot onze grote verrassing het berichtje binnen dat de foto's die op de show in november vorig jaar van de ABYSOM-special in Zutphen waren gemaakt, on-line waren. En wat een mooie foto's! Eerder had ik het enorm betreurd dat van bepaalde momenten geen foto's bestonden. Ze had bijvoorbeeld heel gezellig bij me aan tafel op schoot met haar pootjes in mijn handen zitten te spinnen. De foto's van toen ze op het podium was, waren te onscherp en juist omdat dit haar allerlaatste show was, was dit extra jammer. Maar nu kwamen er opeens een handvol prachtige foto's binnen. Van Babette Pautet van cattery La Chacolaterie uit Frankrijk http://www.chacolaterie.com/accueil-e.htm

Mariposa was zelfs pas in tweede instantie voor deze show ingeschreven want eerder zou haar dochter Juultje er als veteraan heen gaan. Maar Juultje was naast een brandende gaspit gaan zitten en haar staart zag er niet uit - helemaal weggeschroeid. Dan 'oma maar van stal' :-) We hadden ook Kelly Kathleen mee kunnen nemen maar om de een of andere reden, kozen we voor La Posieta. We hebben een hele fijne dag gehad, er bijzonder dierbare herinneringen aan over gehouden én dan nu ook nog eens zulke mooie foto's.

 

[klik voor een uitvergroting]
[klik voor een uitvergroting] [klik voor een uitvergroting] [klik voor een uitvergroting]
Terug naar overzicht