Klik hier om te zoek op de website

Murray, 9 december 1993 - 25 mei 2010
SILFESCIAN MERIT'S MERCURY

Somalikater, wildkleur

Geboren op 09-12-1993

Vader: Athene's Boreas van Asklepios, Somali wildkleur

Moeder: Silfescian Nefertiti Merit, Somali wildkleur

Stamboom

Roepnaam: Murray, Murkio, The Murk en nu hij op leeftijd is; Heer Murk.

Specialiteit:

- met z'n onweerstaanbare donkerbruine chocolade spinmotortje bij me komen kijken wanneer ik aan het wakker worden ben;

- hij is een beetje verlegen Silfescian; vrij zeldzaam dus;

- wanneer we een mandje klaar zetten om met een dier naar de dierenarts of kattenshow te gaan, moeten we opletten dat hij niet meeglipt. Heel vreemd want vroeger vond hij een kattenshow niet prettig en dan zou je verwachten dat hij liever niet in een mandje gaat. U kunt dus alleen via deze site van hem genieten.

- hij heeft een onverwoestbaar goed humeur. 

[klik voor een uitvergroting]
Toen Heer Murk nog een klein Murrikkie was. Foto: Wick Natzeil.
Omdat alle stukjes die ouder dan tien jaar zijn aan het wegvallen zijn, probeer ik hier en daar nog wat te redden. De logische volgorde is dus helaas weg.
Donderdag 23 maart 2006

Het voorjaarszonnetje gaf me de gelegenheid deze foto van Murrikje te maken. Wat is 't ie toch mooi!

 

Een paar dagen later kreeg ik een schitterende foto van één van zijn zoons. Blijkbaar was er ergens anders ook inspiratie. Murray is heel selectief ingezet voor het ras de enkele nakomelingen die er zijn, zijn wel heel bijzonder. Deze jongeman van hem bij Elvira is Moosje Mohandas. Zijn stamboeknaam is Silfescian Only Onyx. Hij is geboren op 21 januari 1995 en hij is de zeer geliefde huisgenoot van Rudi van Wouw. De foto is gemaakt door Angela de Reuver.
[klik voor een uitvergroting]
Papa Murray
[klik voor een uitvergroting]
Zoonlief Moosman
Mama Elvira
Dinsdag 20 oktober 2009

We zijn al weer ruim een half jaar verder in de tijd en tot ons grote geluk kan ik hier schrijven dat het met Heer Murk uitstekend gaat. De hardnekkige diarree die hij waarschijnlijk als oudedagskwaal opliep, is onder controle door een beetje Isogel door zijn eten heen te mengen. Het is al puur routine dat hij in het felarium in de huiskamer springt op het moment dat zijn maaltijd geserveerd wordt. Verdere dieetmaatregelen zijn niet nodig. Hij eet voornamelijk vers; Carnibest en fijner gesneden vlees maar ondanks het feit dat hij geen kiezen meer heeft, plukt hij enthousiast stukken vlees van de kipkarbonades, drumsticks etc. Ook de gekookte eendagskuikens vormen geen probleem voor hem. Hij is meer dan eens nagekeken op de mogelijke andere kwalen van oudere katten maar zelfs zijn nierfunctie is prima. Dat komt vast door al het goede eten dat hij hier gekregen heeft. Ik speel met de gedachten om te gaan proberen of ik zijn medicatie heel voorzichtig kan verminderen. Eerdere pogingen liepen spaak en hij doet het al heel lang goed op één prednoral om de dag (datum oneven, pilletje geven) maar een kwartje om de dag is haast een homeopathische dosering en het lijkt me stug dat dit werkt. Maar niet geschoten is altijd mis. Ik ga er nog eens goed over nadenken.

Dat hij een kater op leeftijd is, daarvan heeft Murray geen idee. Wanneer hier een krolse poes is, is hij vaak de eerste die zijn diensten aanbiedt. Net nog maar omdat ik net een uur van huis was geweest, twijfelde ik even of ik ter gelegenheid van de krolsheid van Anches de twee groepen wel in de juiste samenstelling had gemaakt. Zijn nakomeling in de negende generatie, Jumpin' Jack mag dan nog maar bijna zeven maanden oud zijn maar dat is de klassieke leeftijd dat opgroeiende katertjes ongewenste nesten verwekken. Ik vind het zo fijn dat de lijn van Murray niet is doodgelopen en dat we hier nakomelingen van dit heerlijke baasje hebben. Hij merkte vast dat ik over hem schreef want hij is bij me op schoot gekomen. Naast nicht Juultje die door af en toe met haar staart te zwiepen laat merken dat ze zijn spinnende aanwezigheid storend vind. Een fysiotherapeut zou ook niet moeten zien hoe ik nu probeer te tikken. Alle m'n spieren protesteren. 

Ik zag dat ik bij hem geen informatie over zijn ouders heb gezet. Door een pc-crash ben ik veel foto's kwijt maar van deze dieren heb ik nog wel - ergens - de foto's en met mijn nieuwe scan kan ik die digitaal maken en zo zie ik de lieve Oentje ook weer eens.

 

[klik voor een uitvergroting]
Foto van Pien.
[klik voor een uitvergroting]
Alles in diepe rust maar Murray heet niet voor niets tegenwoordig Heer Murk want hij ligt wel op het kattenbankje.
[klik voor een uitvergroting]
Dit groepje is bijna altijd samen: Murray, Juultje en Shabanou.
Zaterdag 12 december 2009

Woensdag vierden we de zestiende verjaardag van onze heerlijke Murk. En omdat dat naar meer smaakt - letterlijk voor Murray dan want hij krijgt allerhande extraatjes - hebben we besloten dat we van zijn verjaardag een verjaarweek maken. En als klapstuk mocht hij met een jeugdfoto op onze nieuwe kerstkaarten. Ik vind dat de kleuren heel mooi bij elkaar overkomen.

Onlangs is zijn geliefde nicht Juultje overleden. Net als bij eerdere ziektegevallen van onze dieren was hij weer erg lief en gezellig voor de zieke. Juultje is vrij lang aan het kwakkelen geweest, maakte veel beduren maar ze kon nog tot de voorlaatste dag op het aanrecht en het bed springen. Hij, Juultje en Shabanou waren de laatste jaren een vast gezelschapsclubje. Zomers buiten op de tuinstoelen en natuurlijk op het bed. Voorheen werd ik altijd 's morgens door een triootje katten spinnend begroet tijdens het wakker worden: Murray, Juultje en Shabanou. De anderen komen ook wel langs maar voor hun is het geen vaste prik. Murray is daar altijd al het beste in. Nu Juultje's bescheiden spinnetje is weggevallen blijft tot mijn grote geluk zijn diepe chocoladebruine motortje met een hele melodieuze koer en wordt het geheel tweestemmig gemaakt met het onweerstaanbaar lieve sopraanmieuwtje (lees: piep) van achter-, achterdochter Shabanou. 

 

[klik voor een uitvergroting]
Kerst 2009
[klik voor een uitvergroting]
Tijdens het zorgen voor de zieke Juultje. Shabanou geeft net een voor haar kenmerkende mieuw.
Woensdag 5 mei 2010

We zijn toch wel zo blij dat Murray nog steeds in redelijk goede gezondheid bij ons is. De afgelopen tijd ging het zelfs zo goed dat ik geprobeerd heb zijn medicatie af te bouwen naar een halve Prednoral om de dag. Uiteindelijk ging dat niet goed. Omdat bij katten prednoral lang zo schadelijk niet is als voor mens en hond hebben we een hele goede kans dat Murray nog heel lang bij ons mag zijn. Volgens de dierenarts en bijsluiter is het zelfs aanbevelenswaardig om de dosering zo variabel mogelijk te geven. Dat doen we al vanaf dag één dat hij aan de cortisonen ging; nu inmiddels vijf jaar jaar geleden. Vanuit de hoop dat we hem nog heel lang bij ons mogen hebben, heb ik ook nog naar andere frequenties van pillengeven gezocht. Bijv. naar een hele om de twee dagen afgewisseld met een hele om de dag. Dat gaat over het algemeen helemaal niet zo slecht. Onlangs had hij wel even een dip en toen heeft hij een dag of vijf zijn pilletje iedere dag gekregen. Verpakt in een balletje Easypil van de dierenarts vraagt hij er zelfs om. De Isogel blijft ook een groot succes. Niet alleen voor hem trouwens want zijn restje wordt aan de honden opgevoerd.

Het valt helaas niet te ontkennen dat de jaren gaan tellen: hij loopt regelmatig in zichzelf te koeren, vraagt vrij vaak om eten maar wanneer hij dit krijgt, lijkt het wel dat hij na een paar happen alweer vergeten is dat hij aan het eten was. Het helpt meestal perfect door zijn bordje dan opnieuw voor hem neer te zetten en dan gaat hij weer verder daar waar hij gebleven was. Maar hij kan nog prima springen. Onlangs sprong hij mis over de kittenbarrière en ik was al op weg om hem te gaan helpen maar hij wist wel een andere route. Veel moeilijker maar hij deed dat zo: van de bank op de sitetable, daar vanaf op de kast, over de kast heen en dan met een flinke sprong op de tafel. Ik deed dat die missprong niets met spierkracht maar meer met zijn gezichtsvermogen te maken heeft. Dat verklaart misschien ook dat wanneer het eten met een duidelijke beweging weer wordt neergezet dat het dan wel weer zijn aandacht trekt.

Hoe ouder hoe liever en voor Murray geldt, hoe gezelliger. Hij was altijd al een lieve tolerante oom voor onze kittens maar bezoekers konden daar niet echt van meegenieten. Bezoek entertainen was zijn hobby niet. Geleidelijk aan is dit gedrag weggesleten en de laatste jaren kan iedere bezoeker van onze oude heer Murrik meegenieten.

Oudere katten hebben het vaak koud alleen van Murray hebben we nog niet die indruk. Er zijn meer dan voldoende warme mandje te vinden en 's nachts ligt hij meestal op bed. Houden we elkaar warm. Maar voor de koudere nachten ga ik toch uitproberen of ik hem een plezier doe met een warme Snugglesafe. Dit warmhoudplaatje kan je in de magnetron verwarmen en het blijft dat zeker zo'n acht uur warm. Ik gebruik het veel voor de nestjes. In de winter zetten we de cv wat hoger, ook 's nachts, maar directe warmte is voor die kleintjes nog beter. Mijn Snugglesafe is momenteel in de uitleen maar er is een tweede besteld - één voor ons samen 's nachts in bed (de nachten in het voorjaar kunnen erg koud zijn) en die tweede is voor onze kleine meid Sijntje. Zij is altijd al een koukleum maar nu zij ook een dagje ouder wordt, mogen we haar ook wel extra gaan verwennen.

[klik voor een uitvergroting]
Foto van Elles Schellevis
[klik voor een uitvergroting]
Murray met de zwangere Anches
[klik voor een uitvergroting]
Het is goed aanschuiven bij Murray. Sijntje heeft het altijd koud en houdt wel van die warme Somalilijfjes
[1]  2  volgende pagina >>
Terug naar overzicht