Klik hier om te zoek op de website

Murray, 9 december 1993 - 25 mei 2010
SILFESCIAN MERIT'S MERCURY

Somalikater, wildkleur

Geboren op 09-12-1993

Vader: Athene's Boreas van Asklepios, Somali wildkleur

Moeder: Silfescian Nefertiti Merit, Somali wildkleur

Stamboom

Roepnaam: Murray, Murkio, The Murk en nu hij op leeftijd is; Heer Murk.

Specialiteit:

- met z'n onweerstaanbare donkerbruine chocolade spinmotortje bij me komen kijken wanneer ik aan het wakker worden ben;

- hij is een beetje verlegen Silfescian; vrij zeldzaam dus;

- wanneer we een mandje klaar zetten om met een dier naar de dierenarts of kattenshow te gaan, moeten we opletten dat hij niet meeglipt. Heel vreemd want vroeger vond hij een kattenshow niet prettig en dan zou je verwachten dat hij liever niet in een mandje gaat. U kunt dus alleen via deze site van hem genieten.

- hij heeft een onverwoestbaar goed humeur. 

[klik voor een uitvergroting]
Toen Heer Murk nog een klein Murrikkie was. Foto: Wick Natzeil.
Omdat alle stukjes die ouder dan tien jaar zijn aan het wegvallen zijn, probeer ik hier en daar nog wat te redden. De logische volgorde is dus helaas weg.
Donderdag 23 maart 2006

Het voorjaarszonnetje gaf me de gelegenheid deze foto van Murrikje te maken. Wat is 't ie toch mooi!

 

Een paar dagen later kreeg ik een schitterende foto van één van zijn zoons. Blijkbaar was er ergens anders ook inspiratie. Murray is heel selectief ingezet voor het ras de enkele nakomelingen die er zijn, zijn wel heel bijzonder. Deze jongeman van hem bij Elvira is Moosje Mohandas. Zijn stamboeknaam is Silfescian Only Onyx. Hij is geboren op 21 januari 1995 en hij is de zeer geliefde huisgenoot van Rudi van Wouw. De foto is gemaakt door Angela de Reuver.
[klik voor een uitvergroting]
Papa Murray
[klik voor een uitvergroting]
Zoonlief Moosman
Mama Elvira
Woensdag 5 mei 2010

We zijn toch wel zo blij dat Murray nog steeds in redelijk goede gezondheid bij ons is. De afgelopen tijd ging het zelfs zo goed dat ik geprobeerd heb zijn medicatie af te bouwen naar een halve Prednoral om de dag. Uiteindelijk ging dat niet goed. Omdat bij katten prednoral lang zo schadelijk niet is als voor mens en hond hebben we een hele goede kans dat Murray nog heel lang bij ons mag zijn. Volgens de dierenarts en bijsluiter is het zelfs aanbevelenswaardig om de dosering zo variabel mogelijk te geven. Dat doen we al vanaf dag één dat hij aan de cortisonen ging; nu inmiddels vijf jaar jaar geleden. Vanuit de hoop dat we hem nog heel lang bij ons mogen hebben, heb ik ook nog naar andere frequenties van pillengeven gezocht. Bijv. naar een hele om de twee dagen afgewisseld met een hele om de dag. Dat gaat over het algemeen helemaal niet zo slecht. Onlangs had hij wel even een dip en toen heeft hij een dag of vijf zijn pilletje iedere dag gekregen. Verpakt in een balletje Easypil van de dierenarts vraagt hij er zelfs om. De Isogel blijft ook een groot succes. Niet alleen voor hem trouwens want zijn restje wordt aan de honden opgevoerd.

Het valt helaas niet te ontkennen dat de jaren gaan tellen: hij loopt regelmatig in zichzelf te koeren, vraagt vrij vaak om eten maar wanneer hij dit krijgt, lijkt het wel dat hij na een paar happen alweer vergeten is dat hij aan het eten was. Het helpt meestal perfect door zijn bordje dan opnieuw voor hem neer te zetten en dan gaat hij weer verder daar waar hij gebleven was. Maar hij kan nog prima springen. Onlangs sprong hij mis over de kittenbarrière en ik was al op weg om hem te gaan helpen maar hij wist wel een andere route. Veel moeilijker maar hij deed dat zo: van de bank op de sitetable, daar vanaf op de kast, over de kast heen en dan met een flinke sprong op de tafel. Ik deed dat die missprong niets met spierkracht maar meer met zijn gezichtsvermogen te maken heeft. Dat verklaart misschien ook dat wanneer het eten met een duidelijke beweging weer wordt neergezet dat het dan wel weer zijn aandacht trekt.

Hoe ouder hoe liever en voor Murray geldt, hoe gezelliger. Hij was altijd al een lieve tolerante oom voor onze kittens maar bezoekers konden daar niet echt van meegenieten. Bezoek entertainen was zijn hobby niet. Geleidelijk aan is dit gedrag weggesleten en de laatste jaren kan iedere bezoeker van onze oude heer Murrik meegenieten.

Oudere katten hebben het vaak koud alleen van Murray hebben we nog niet die indruk. Er zijn meer dan voldoende warme mandje te vinden en 's nachts ligt hij meestal op bed. Houden we elkaar warm. Maar voor de koudere nachten ga ik toch uitproberen of ik hem een plezier doe met een warme Snugglesafe. Dit warmhoudplaatje kan je in de magnetron verwarmen en het blijft dat zeker zo'n acht uur warm. Ik gebruik het veel voor de nestjes. In de winter zetten we de cv wat hoger, ook 's nachts, maar directe warmte is voor die kleintjes nog beter. Mijn Snugglesafe is momenteel in de uitleen maar er is een tweede besteld - één voor ons samen 's nachts in bed (de nachten in het voorjaar kunnen erg koud zijn) en die tweede is voor onze kleine meid Sijntje. Zij is altijd al een koukleum maar nu zij ook een dagje ouder wordt, mogen we haar ook wel extra gaan verwennen.

[klik voor een uitvergroting]
Foto van Elles Schellevis
[klik voor een uitvergroting]
Murray met de zwangere Anches
[klik voor een uitvergroting]
Het is goed aanschuiven bij Murray. Sijntje heeft het altijd koud en houdt wel van die warme Somalilijfjes
[klik voor een uitvergroting]
Before and after. Op deze foto was zijn vacht nog niet opgefrist met de rijstzetmeel.
[klik voor een uitvergroting]
Nu wel maar helaas is het op de foto niet duidelijk te zien dat zijn vacht zoveel beter zit.
[klik voor een uitvergroting]
Bij bezoek terwijl een kitten met zijn staart speelt.
Woensdag 23 juni 2010

Waar we zo bang voor waren, is kort na m'n laatste stukje over Murray gebeurd. Van het ene op het ander moment stortte hij in. In de nacht van Pinksterszondag op Pinkstermaandag (25 mei) werd ik wakker omdat ik hem hoorde kreunen. Gelukkig had hij de gewoonte op altijd op bed te slapen en dan kan je ook merken dat er wat mis is. Er waren tot dat moment totaal geen aanwijzingen dat er iets verkeerd aan het gaan was. Hij at juist zo goed. Zeker de laatste tijd. Vanwege zijn vermagering door z'n leeftijd mocht hij geregeld met de kittens van Anches en Jack mee-eten en hij kreeg hij sowieso extra maaltijdjes tussendoor. Na tien uur 's avonds kreeg hij zijn cortisonenpil (meestal om de dag). Die ging er dankzij de smakelijke kneedstof Easypil altijd supermakkelijk in. Hij had al jaren een darmprobleem en een paar jaar geleden liep dat ondanks de cortisonen die hij al had voor zijn ontstoken kaakje enorm uit de hand. Hij poepte overal en met zijn broekje stempelde hij ook nog eens het hele huis onder. Het middel Isogel was zijn en onze redding.

Maar helaas was er nu geen redden meer aan. In tegenstelling tot al onze andere katten vindt hij reizen echt erg, namen we hem ook niet mee naar shows. Tot overmaat van ramp ben ik een paar jaar geleden betrokken geraakt bij een aanrijding. Ik was met hem op weg naar de dierenarts toen het gebeurde. Maar een stevige transportmand voorkwam erger. Sinds die tijd zet ik de manden als ze voorin staan wel vast met de gordel.

Murray had pijn en gelukkig kon ik hem hier iets voor geven. Er stond nog een onaangebroken verpakking Metacam dat overgebleven was van toen Juultje ziek was geworden. Om de smaak ervan een beetje weg te krijgen had ik hem met een pipetje wat vloeibare voedsel geven. Meer eten wilde hij echt niet en we zorgden er voor dat hij er zo comfortabel mogelijk bij lag. Onze dierenarts komt altijd bij ons aan huis om het dier dat niet meer verder kan te helpen overlijden. Maar dat kon nu niet. Pinksteren ;-( We hebben goede en slechte ervaringen met waarnemers en de laatste was met het inslapen van zijn zusje Mariposa. Dat was verschrikkelijk en zoiets mocht ons jochie niet overkomen. Ik had me met mijn laptopje op de bank met Murray in een mandje naast me geïnstalleerd en we hoopten dat we de nacht konden doorkomen zodat onze eigen dierenarts hem de volgende dag kon helpen. Op een gegeven moment kreeg het arme joch een soort kramp. Huibert was net met Eesz aan de wandel en ik wilde Murray niet loslaten om een telefoon te pakken. Toen hij even rustig was, heb ik die telefoon toch gepakt en Huibert gevraagd naar huis te komen. Murray was aan het sterven en we zijn samen bij hem blijven zitten tot hij overleden was.

Het was een groot voorrecht dat Murray ons kereltje was. Wat hebben we van deze bijzondere kat mogen genieten! Hij had altijd een goed humeur, had nooit conflicten met de anderen, startte iedere dag met zijn donkerbruine chocolade motortje. Of hij was blij dat hij lekker eten had gehad of hij was blij omdat dit eraan zat te komen, of omdat het gewoon gezellig was. Hij was zo'n belangrijke spil in onze groep. Hij was vriendelijk en zorgzaam voor iedereen. De poezen mochten ook nog eens op zijn bijzondere toewijding rekenen: bij voorkomende krolsheden verleende hij de dekkaterservice. Weliswaar niet helemaal zoals de poezen het in gedachte hadden maar het leidde ze mooi af van hun probleem. Ook de kittens hadden een hele leuke tolerante oom aan hem. Gelukkig zijn er een aantal foto's van hem samen met de kittens van ons laatste nest. Die zijn ons nu extra dierbaar.

Wat missen we ons Murrikje.

[klik voor een uitvergroting]
En nu is Shabanou de enige die nog over is van dit onafscheidelijke drietal.
[klik voor een uitvergroting]
We zijn erg dankbaar dat hij in zijn nakomelingen bij ons voortleeft.
[klik voor een uitvergroting]
Deze fotobewerking heeft Angela voor ons gemaakt.
[1]  2  volgende pagina >>
Terug naar overzicht